Tien jaar geleden besloot ik dapper te zijn en te starten met de opleiding voor docent Nederlands. Want ik wilde iets doen wat hard nodig is, werken met leerlingen is nuttig werk en taal is leuk. Dus werd ik docent. Eerst vooral in het mbo, daarna vijf jaar vmbo. Maar ik ben serieus. Ik ben was een docent die de leerlingen vooral iets wilde leren en minder wilde vermaken. En leerlingen veranderen, dus na vijf jaar vond ik de balans - leerling die je bereikt vs leerling die je niet bereikt - niet meer goed en heroverwoog mijn docentencarrière.
Ik overwoog het docentenberoep te laten voor wat het was, maar hoe moeilijk is het om weer wat anders te gaan doen. Mijn cv was incourant geworden. Uiteindelijk was het makkelijker en sneller om toch docent te blijven, maar nu nt2-docent. Ik gaf geen les aan de 'gewone' isk-klassen, maar aan een tussenklas tussen isk en vo. Het waren de gemotiveerde en potentiële leerlingen (leerlingen die het nt2-traject al achter de rug hadden) die toegelaten werden tot deze tussenklas en het ging super, volgens mij. Een kleine school, heel veel te doen, dus ook nog allerlei taken waarmee je het verschil kunt maken. Dat voelde zo goed. Veel overuren, zeker met ook nog een nt2-opleiding erbij, maar veel energie kwam ervoor terug. Tot ...
Een klacht van een leerling, een besluit van het mt om (ondanks woorden van vertrouwen) een onderzoek onder mijn leerlingen in te stellen en mij tijdelijk uit het rooster te halen. Hoe vernederend is dat. De klacht bleek ongegrond. Er was een leerling die geen band met mij voelde en leerlingen klaagden, natuurlijk, over huiswerk, toetsen en saaie lessen, maar verder niets bijzonders.
Mijn besluit was genomen. Ik nam ontslag met de drie maanden opzegtermijn die erbij horen. Maar het mt bleek ook nog te 'vergeten' om mijn naam in de brief naar de ouder van de klagende leerling te zuiveren. En ik, principieel als ik ben, vroeg om direct ontslag. Want zoiets gaat in deze tijd van social media viraal onder leerlingen en in alle klassen die ik lesgaf zaten wel bekenden van de klagende leerling.
Excuses van het mt en een rectificatie van de brief volgden, maar mijn besluit bleef. Na het ondervragen van mijn leerlingen waren er al leerlingen die mijn blikken vermeden. Logisch. Hoe ongemakkelijk is dat. Zij snappen toch ook hoe het zit. Hoe kon ik nu nog lesgeven, wetend dat een leerling misschien geen aantekeningen maakt, maar losse zinnen die ik zei opschreef om een klacht tegen mij op te bouwen. Hoe kun je dan nog serieus en gedreven lesgeven?
Principieel als ik ben, heb ik alles netjes afgerond en overdragen, maar hield ik vast aan direct ontslag en kreeg het ook.
En nu? Geen lesgeven meer voor mij. Ik heb mij zo, zo kwetsbaar gevoeld. Dat niet meer. Maar mijn incourante cv voor ander werk is een feit. Na meer dan 30 sollicitaties had ik slechts één gesprek voor een tijdelijke baan van drie maanden, ver onder mijn niveau en zelfs daarvoor ben ik afgewezen, omdat een andere kandidaat beter in het team paste.
En het stomme is. Het blijft me kwetsen. Had ik harder moeten zijn en gewoon daar moeten blijven werken? Ik had zoveel opgebouwd en ze wilden dat ik bleef. Maar hoe kun je dan zo omgaan met je personeel op grond van een puberklacht. Ja. Nt2-leerlingen kunnen trauma's hebben en kampen met cultuurverschillen en kwetsbare thuissituaties, maar je personeel is toch geen opgejaagd wild? Zo voelde ik me en ik voel me (nog steeds) ontzettend onzeker en incompetent.
Ik moet mijzelf opnieuw uitvinden, want is was echt docent. Ik voelde me docent en nu ben ik dat kwijt. Vanochtend lonkte een tijdelijke functie als docent naar me (tot de zomervakantie) en ik weet dat ik dan gelijk weer werk heb. Ik heb inmiddels ook al twee keer een aanbod gekregen via kennissen om weer in het onderwijs verder te gaan, maar ik durf het niet.
Tijd voor een nieuw pad, maar ik moet het nog vinden.
(Wil je het vervolg lezen? Klik dan hier.)