dutch marginal

Laatst hoorde ik de term 'echt liberalisme'. Ook De Volkskrant publiceerde in april een essay over liberalisme en dat het op de schop zou moeten:  naar het Volkskrantartikel . Reden voor mij om mee eens goed te verdiepen in de term 'liberalisme'. Liberalisme is ontsprongen uit de emancipatie van de burger. Uitgangspunt is zoveel mogelijk vrijheid voor het individu ( aldus Wikipedia ). Tolerantie en vrijheid van meningsuiting horen erbij, en gelijkheid van individuën. Er zijn veel varianten van liberalisme. Het kan conservatief zijn (VVD), sociaal, progressief (D66), links, rechts. Maar met te veel nadruk op het individu kan je ook in de valkuil van de meritocratie (the American dream) vallen. Als je maar hard leert en werkt, dan krijg je wat je toekomt. Dat liberalisme gaat voorbij aan de gelijkheid voor iedereen. Want kun je verwachten dat een kind dat in een benadeelde omgeving opgroeit, hetzelfde weet te bereiken als het kind dat alles mee heeft? Puur op verdienste? ...

Bron: uitgeverij Zwijsen het vervolg op koning van katoren, het boek dat de meesten wel kennen. in 2007 schreef terlouw het vervolg over katoren veertig jaar later. briljant verzonnen, al die steden waarin een maatschappelijke eigenschap is uitvergroot. het laat ons zien hoe absurd we vaak denken en doen als we eens even van een afstandje alles zouden kunnen bekijken. voor dat op een afstandje bekijken heeft terlouw koss opgevoerd, een geitenherder die zo snel mogelijk met school gestopt is. terlouw heeft in zijn vertrouwde stijl geschreven van duidelijke korte zinnen. heerlijk om te lezen voor kinderen. het einde komt alleen te snel. we zijn nog lang niet klaar met het boek. hoe zat het nu met die verloren zoon en hoe ging het verder met el ende. natuurlijk is dat ook het leuke aan boeken, dat ze geen afgesloten einde hebben, maar in dit geval bleef ik er toch wakker van liggen van spijt. er zat vast nog een mooi verhaal achter, dat ik nu moet missen. want een vervolg is er niet gekom...

de eeuwige vraag van leerlingen op de middelbare school is waarom ze toch zoveel nederlands moeten leren terwijl ze het al goed spreken. ze kunnen zich toch verstaanbaar maken. iedereen begrijpt wat ze willen zeggen, zelfs als ze niet goed nederlands spreken. dan kun je verwijzen naar sollicitatiebrieven en -gesprekken waarbij ze in de toekomst toch echt niet op hun taalgebruik een baan zouden willen mislopen. maar dat hebben ze al zo vaak gehoord en het maakt geen indruk meer. taalkundige marc van oostendorp schrijft nu net een stukje in de nieuwsbrief van neerlandistiek, dat misschien weer nieuwe indruk maakt: "Taal ligt aan de basis van de samenleving: zonder taal zijn de ingewikkelde afspraken, contracten, regels, waarop de samenleving gebouwd is niet denkbaar. Taal is bovendien hét instrument bij uitstek van de politicus: alles wat hij maakt is gemaakt van taal (amendementen, resoluties, wetsvoorstellen), al zijn handwerk bestaat grotendeels uit taal (argumenteren, overtuigen...

publieke werken van thomas rosenboom is een verademing na het beklemmende archibald strohalm. en toch loopt het met de twee hoofdpersonen in rosenbooms boek ook niet echt goed af. net als archibald gaan zij geheel of gedeeltelijk ten onder in isolatie en eigenwaan. ondertussen leren we heel wat over de geschiedenis van de turfstekers in drenthe, de bouw van het station en het victoria-hotel in amsterdam, de apotheek en over de volksverhuizingen aan het eind van de 19e eeuw naar amerika. goodreads over publieke werken wikipedia over dit boek dit boek op literatuurgeschiedenis.nl lezenvoordelijst over publieke werken verslagen op scholieren.com

anne provoost schreef met vallen een meeslepend puberverhaal over keuzes maken of juist niet, over groepen vormen, ergens bij horen, vrienden, of niet. ze kruipt overtuigend in het hoofd van de vijftienjarige lucas en beschrijft zijn geestelijke isolement, de gedachten die rondtollen en niet stilstaan. ze beschrijft ook hoe pubers moeite hebben met keuzes maken, niet omdat ze dat niet willen, maar omdat die gedachten maar blijven rondtollen. eveline crone verklaart dit in haar boeken over het puberbrein door te wijzen op de ontwikkeling van het brein, de groei, waarbij de balans soms totaal ontbreekt. met dit gegeven heeft provoost ook nog eens een meeslepend avontuur beschreven, zich afspelend in een frans stadje in een bergachtige streek, waar het drukkend warm is (hoe kan het ook anders) en waar het huis van de grootvader eenzelfde isolement uitstraalt als het hoofd van een puber. het boek begint waar het bijna eindigt om vervolgens de gebeurtenissen die daarvoor voorvielen weer te ...

in nrcweekend van 16/17 april 2016 las ik met aandacht en verwondering het artikel over een vermeend nieuw portret van spinoza. misschien het enige dat tijdens zijn leven is geschilderd. maar nadat het portret op de tefaf aanwezig was met een prijskaartje van 1,75 miljoen euro, is het inmiddels in opspraak geraakt. er is onduidelijkheid over de datering en de toeschrijving van het schilderij en daarmee is er ook onduidelijkheid of het een live portret is of niet. experts geven ontwijkende antwoorden of onthouden zich van antwoorden zonder duidelijke reden. wat moeten we hiervan denken. een vervalsingsschandaal in aanloop, een concurrentiestrijd in de wereld van kunstexperts of desinteresse? dit verhaal krijgt vast nog een vervolg. intussen reageren verschillende mensen al naar aanleiding van het nrc-artikel of naar aanleiding van de lopende discussie. het spinoza-blog dat eerst blij was met de ontdekking, trok zijn enthousiasme begin april terug met deze blog:  kaddisj voor een ...

de rel opgemerkt over abou jahjah bij de bezige bij? pro-israël schrijvers zijn er niet blij mee. want abou jahjah is pro-palestina. vrijheid van meningsuiting toch? de bezige bij vindt de schrijver blijkbaar binnen haar verzetsimago passen. valt wat voor te zeggen toch? maar anderen vinden het de vijand binnenhalen. inmiddels verschenen al hele uiteenlopende reacties op deze actie van de bezige bij. tzum, de literaire blog,  zette wat van deze reacties bij elkaar. micha wertheim schreef een genuanceerde reactie in de vrij nederland van 18 april. treffende zin is: "de terrorist van de één, is de verzetsstrijder van de ander." ilja pfeijffer schreef op 29 april wat hardere taal in zijn column in nrc next. hij vindt het "grootmoedig en genereus" van abou jahjah dat hij geen bezwaar heeft tegen een uitgever van een schrijver als leon de winter. tja, zo kun je het ook zien. 9 mei vergaderen de schrijvers van de bezige bij over deze kwestie. schrijver marcel möring, die...

dit boek van arthur japin heb ik in twee fasen gelezen. de eerste helft was een tijdje genoeg voor me. het onderwerp is erg gewelddadig en helaas nog steeds actueel, misschien dan niet zozeer in amerika als wel in afghanistan en syrië bijvoorbeeld. maar uiteindelijk heb ik toch verder gelezen en spijt heb ik er niet van. wat een imponerend boek over een zwaar mensenleven. ik moet zeggen dat ikzelf het onvoorstelbaar vond hoe je als kolonist zo volhardend kon zijn tegen de bewoners van het land. maar het waren andere tijden met andere denkbeelden. al die bizons ook die maar werden afgemaakt om de indianen te dwarsbomen. en dan te bedenken wat een problemen er nog steeds zijn in indianenreservaten. goodreads over de overgave scholieren.com over de overgave wikipedia over arthur japin japin op de dag van de literatuur 2015 uittreksel op de uittrekselbank van de bieb (voor leden)

het ene moment heeft anton medelijden met zichzelf en zijn saaie, koude en hongerige oorlogsleven en het volgende moment heeft hij pas echt reden om treurig te zijn. zo zijn we allemaal. op momenten dat we onszelf eigenlijk in onze handen moeten wrijven van geluk (soms relatief gezien, maar toch) zien we het niet tot we het niet meer hebben. daarna vindt anton nog veel geluksmomenten terug maar draagt hij een zwart gat mee in zijn hoofd waarin hij zichzelf soms helemaal verliest. gelukkig is het maar soms. eigenlijk is het een heel angstig persoon, zoals ieder mens is uit zelfbehoud. en pas als hij zijn angsten onder ogen ziet, stukje bij beetje, blijken die angsten minder erg te worden en te zijn dan hij ooit vreesde. stukje bij beetje ziet hij zijn geschiedenis onder ogen en past hij zijn leven daarop aan, eindigend bij een stukje opgelegd verzet van hemzelf tegen de atoombom. dan pas durft hij echt te leven. het verhaal is afgeschreven. de aanslag op goodreads recensie op trouw.nl e...

dit boek vliegt. het gaat door merg en been. het geeft je regelmatig kippenvel. wat een boek. het is zo intens. gelukkig leven wij in andere situaties dan de hoofdpersoon van het boek. afghanistan is voor de meesten van ons ver van ons bed. maar de levensfilosofie in dit boek raakt ons allemaal. en het wordt zo tergend herkenbaar verteld, genadeloos de vinger op de zere plek leggend. het legt onze berekenendheid bloot in al onze relaties. hadden wij ooit echte vrienden, of waren en zijn het slechts mensen die passen bij wat we willen; bij wat we willen bereiken, of bij hoe we willen overkomen, of bij hoe we ons willen voelen. het kippenvel staat al weer op mijn armen nu ik terugdenk aan het boek. zo schrijnend, zo mooi, zo ontroerend. er is heel veel over dit boek geschreven. blijkbaar raakte het andere mensen net zo veel. hieronder wat voorbeelden van informatie en samenvattingen over het boek. de vliegeraar op goodreads recensie op seventyeight.nl een samenvatting op wikipedia hotel ...

een boek dat je niet mag missen. indrukwekkend hoe dit boek al zoveel jaar staat als een huis. met als thema de cultuurverschillen tussen de 20e eeuw en de 13e eeuw blijft het boek actueel. wikipedia over dit boek verslag op scholieren.com goodreads over kruistocht in spijkerbroek

aanslagen in de buurt is niet leuk. bang zijn dan maar of gewoon doorgaan? natuurlijk gewoon doorgaan en ontwapen terroristen met je glimlach, met tolerantie, met behulpzaamheid en rechtvaardigheid, met positivisme. toch?

de kloof, weer een topper van jan terlouw. de levenswijsheid, het bruggen bouwen. werkte alles maar zo als in boeken, kun je denken. terlouw probeerde het in het echt in de politiek, maar de bruggen werden niet afgemaakt. de kloof is een superboek, heerlijk te lezen, bevredigend moraal, spannend, beeldend. laat de jeugd die het leest maar denken dat zij die bruggen moeten bouwen voor de hedendaagse denkbeeldige kloven, laat ze het proberen, wie weet lukt hen, wat ons nog niet gelukt is. goodreads over de kloof 12+ boeken van jan terlouw boekverslagen op scholieren.com

de novelle, de nacht der girondijnen, van j. presser was het boekenweekgeschenk van 1957. wat een fantastisch boek. nog steeds wordt het opnieuw uitgebracht. ik vind het een volwassen vervolg op oorlog zonder vrienden van evert hartman. net als oorlog zonder vrienden de nsb-kant laat zien, laat de nacht der girondijnen de foutejodenkant zien. de oorlog had zoveel kanten en als je je inleeft in het verhaal van mensen aan die kanten, valt er voor elke kant wel wat te zeggen. dat is beangstigend, want wat zouden wij doen in de oorlog. zouden wij wel dappere verzetsstrijders zijn, of zouden we denken dat de nieuwe - bezette - situatie permanent gaat voortduren en dat we ons moeten assimileren. of waar zouden we naartoe moeten vluchten? dit soort boeken zetten je aan het denken over je levensmoraal, je inzet voor de wereld en voor anderen, het tijdelijke van alles, en over de essentie van je leven. het is een novelle, dus een dunner boek, maar denk niet dat je dan snel klaar bent. het boek ...

peter buwalda schreef bonita avenue in vier jaar tijd. het is dan ook een dik boek geworden met een uitdagende inhoud. het afwisselen van de personale verteller levert een mooie perspectiefwisseling op in een zich continuerend verhaal met veel flashbacks. voor mijn gevoel draait het boek om de impact die het maken van een keuze kan hebben op het verdere verloop van het leven. je komt elkaar tegen of niet, je gaat ergens naartoe of niet, je verhuist of niet, je scheidt of niet; dit soort keuzes bepalen de levensloop van een gezin dat langzamerhand uit elkaar valt. schone schijn speelt ook een grote rol in het boek. de buitenwereld en de binnenwereld. wat weten wij eigenlijk van de mensen waar we bewondering voor hebben. hoeveel bekende mensen hebben niet een einde aan hun leven gemaakt terwijl wij ons dat niet kunnen voorstellen omdat ze alles hadden wat wij ons maar zouden kunnen wensen. wat wisten we nou van hen. buiten en binnen is vaak een wereld van verschil. dat zijn zomaar wat fi...

oorlog zonder vrienden, een beroemd boek van evert hartman. het boek geeft een indrukwekkende visie op de oorlog, door een nsb-jongen als hoofdpersonage te gebruiken. het moet niet gemakkelijk zijn geweest voor de nsb families waarin natuurlijk vaak lang niet iedereen zo fanatiek was. zo gaat dat in gezinnen. maar de haat en de afschuw waarmee je dan omringt wordt is natuurlijk niet stimulerend om je anders te gaan gedragen. eerder vind je dan de andere kant met recht rotzakken en word je zelf fanatieker. daar moeten we dus voor opletten. we zien de mensen aan de andere kant misschien wel te vaak als vijanden terwijl we eerder verdraagzaam moeten zijn zonder daar zelf de dupe van te worden. het grappige is dat ik wat eerder al 'de verschrikkelijke schooljuffrouw' van dolf verroen las, een lekker radicaal boek met veel zwarte humor voor kinderen. en eigenlijk zegt dat boek hetzelfde en laat het gelijk de juiste houding zien. de schooljuffrouw wordt de vijand waartegen zeker verz...

Wie twijfelt of asielzoekers opgevangen moeten worden of wie zeker weet dat dat niet moet gebeuren, moet nodig eens een heerlijk boek lezen. Wat dacht je van "Het dagboek van Anne Frank" of iets minder dramatisch en erg leerzaam "Kinderen van Amsterdam"van Jan Paul Schutten, bekroond met de Gouden Griffel van 2008. In deze boeken leer je over moeilijke omstandigheden, afhankelijkheid van anderen en de menging van volkeren door alle tijden heen. Wie van ons kan nu zeggen dat hij echte Nederlander is. Door alle tijden heen zijn mensen van bedreigd plekken naar veilige plekken getrokken, dan dan natuurlijk bij voorkeur naar plekken waar ook financieel vooruitzicht is voor ze. Zo vestigden vluchtelingen zich altijd graag in de grote stad Amsterdam. We moeten alleen de vluchtelingen helpen zo snel mogelijk financieel onafhankelijk te zijn. En we moeten niet zo bang zijn. Angst is een hele slecht drijfveer. Angst is gezond om voorzichtigheid te bewerkstelligen, maar het m...

arnon grunberg schrijft dagelijks een voetnoot in de volkskrant over actueel nieuws en nu ook over de vluchtelingen schrijft hij weer iets, wat precies de kern raakt. "Dat wij vluchtelingen die het geluk hadden de overtocht te overleven soms terugsturen bewijst dat we niet alleen wegkijken, maar dat we ook nog eens sadistisch zijn." natuurlijk, de orde raakt verstoord met de komst van vluchtelingen, maar, wie weet was mijn familie ooit ook vluchteling, een hugenoot, een armeen, een jood, een homo, een albino. uit een orde die verstoord raakt komt weer een nieuwe orde. het leven is dynamisch, laten we dan flexibel zijn en niet door elke verstoring geïrriteerd zijn. maar misschien is dat het probleem. iedereen is over alles geïrriteerd tegenwoordig. de snelle fietsers over de rustige fietsers, mensen die moeten wachten. we zijn verwend. en hoe bouw je dat af.

begrijp jij het vluchtelingen probleem? ik niet. als die mensen willen vluchten dan moet dat kunnen, dan geven we ze het recht te mogen werken en komen ze vast goed terecht. ze zoeken immers een nieuw leven waarvoor ze heel wat ellende, gevaar en geld hebben over gehad. te vol hier? nou, dan nemen avontuurlijke europeanen toch de plaats in van de vluchtelingen en proberen daar de problemen op te lossen en een fijne maatschappij op te bouwen. dat is nog eens een echte uitdaging in plaats van die reality programma's met overlevingsthema's. te duur? ach, daar betalen we belasting voor en als we ontwikkelingshulp en giften aan goede doelen gewoon vinden, waarom dan niet een paar jaar een opstartpremie aan een vluchteling. zijn ze teveel beschadigd? ok. dus dan laten we ze aan hun lot over, zoeken ze het zelf maar uit, want liever doen we mee aan de postcodeloterij die zulke goede doelen steunt en kunnen we zelf wat winnen, geven we hoog op van serious request van 3fm dan dat we hie...

je hebt vast wel wat gelezen of gehoord over de tegenprestatie voor een uitkering. nu stond in de volkskrant een interview met socioloog Thomas Kampen, die door onderzoek tot de conclusie kwam dat verplicht vrijwilligerswerk de kans op een baan zeker niet vergroot. moet het vrijwilligerswerk niet meer een stage zijn, als opmaat naar betaald werk en zouden werkgevers niet geprikkeld moeten worden die mensen die voldoen, dan ook aan te nemen. laat de laagbetaalde banen gecompenseerd worden met lage werkgeverskosten bijvoorbeeld.