dutch marginal

ik had een moeizaam begin met dit boek, maar gaandeweg werd ik meegesleept en wilde ik meer leren over de tijd waarin het verhaal zich afspeelt. het verhaal speelt namelijk in 1595, een onrustige tijd ten tijde van de spaanse overheersing, de geloofstwisten, stadhouderschap en meer. vooral ook leuk voor mij door de locatie waarop dit verhaal zich afspeelt, namelijk, de mooie stad delft. het boek is negentiende eeuws dus de stijl is niet snel en vlot zoals we nu gewend zijn, maar eenmaal gegrepen door het verhaal, kom je heerlijk tot rust en leef je mee met een paar mensen in de 16e eeuw. een verslag op scholieren.com naar het boek op dbnl.org over bosboom-toussaint op wikipedia

wat een mooi en leerzaam boek over de islam is het huis van de moskee. je krijgt iraanse cultuur mee die anders niet snel bekend zou worden. ik las dat komrij en pam moeite met het boek hadden, toen het uitkwam. het boek zou onvermijdelijke radicale van de islam aantonen. we zouden dat allemaal niet willen weten. bovendien vonden ze het een simpel boek, een pietje bell-verhaal. zo kan ik het absoluut niet zien, maar tijden zijn inmiddels ook al weer veranderd. we moeten de islam wel accepteren en integreren en begrip ervan zal ons het gemakkelijker maken. de vreedzame aga djan is een mooi voorbeeld van het rustige en poëtische karakter van de islam die de boventoon moet voeren. de radicalisering moeten we tegen zien te houden. op de uittrekselbank van de bieb (voor abonnees) verslag op scholieren.com

de ontdekking van de hemel van harry mulisch is een wonderbaarlijk boek. soms overdone, soms fascinerend, soms leerzaam, soms grappig en soms mysterieus. het boek wekt ergernis op om de overduidelijke arrogantie van de intelligentsia die van dit boek afstraalt, maar ook bewondering om de verwevenheid van vele thema's en het uiteindelijk spannende, meeslepende verhaal. het boek laat je achter met een gevoel van mogelijkheden en mysteries, kennis en uitvindingen die nog wachten op ons. eigenlijk eindigt het boek met de verdoemenis van de aarde door het hemelrijk uitgestoten nu de duivel de overmacht heeft, maar gevoelsmatig bleef ik positief achter. natuurlijk het milieu, de oorlogen, de verregaande technologie, trump, zorgen hebben we wel. maar we hebben ook boeken vol kennis en historie, mysterie en dromen. nee, die verdoemenis moet nog maar een paar duizend jaar wachten. want dat leert het boek ons ook. de jaren vliegen voorbij. trailer van de film door jeroen krabbé reviews op go...

archibald strohalm las ik toen ik 22 was en vond ik een prachtig boek. nu ik 46 ben, las ik het opnieuw en vond ik het niet veel. natuurlijk het boek staat vol inventieve passages, maar als roman stelt het me teleur. het lijkt een samenraapsel van hersenspinsels en een ideeëngolf, een inspiratiebron voor de filosofen, psychiaters en dichters onder ons. ik lees het gewoon over ruim twintig jaar nog eens. wie weet hoe ik er dan over denk. zo zie je maar dat je oordeel heel sterk van je referentiekader afhangt. in het uittreksel op de uittrekselbank van de bieb wordt het een experimentele roman genoemd en dat is het zeker. het is een gelaagd boek dat chaotisch leest. het belang dat strohalm in het boek hecht aan de weg van het lachen, tegenover de doemprediking van de poppenspeler, deed mij sterk denken aan umberto eco's de naam van de roos, waarin het geschrift over de lach (het tweede deel van de poetica van aristoteles) wordt gezocht, begeerd en gehaat in een abdij die geteisterd ...

een bed violen klinkt zo mooi. knielen op een bed violen is de titel van een boek van jan siebelink uit 2005 en hoe mooi de titel ook is, zo triest is het verhaal. een verhaal van een leven dat de afgrond in glijdt. of moet ik zeggen, dat de hemel in rijst? een man die zich als kind afzette tegen de serieuze gelovigheid van zijn vader, komt daar later zelf toch ook in terecht, onvermijdelijk, zich er niet tegen kunnen verzettend. het leven dat hij voor zichzelf had voorzien, een succesvolle kwekerij, is dan inmiddels op een slepende armoede en vergane glorie uitgelopen. maar het leven had hem ook zoveel moois gebracht, een fijne vrouw, twee zoons. maar het liefst had hij een dochter gehad, een verlangen dat zo sterk is dat hij prompt ook verliefd wordt op zijn aanstaande schoondochter. hoe tragisch kun je het leven maken. het boek leert mij dat je vooral je zegeningen moet tellen, dat je van de mooie momenten moet genieten, dat je niet maar door moet blijven werken naar een hoger plan ...