Misschien heb je mijn post van gisteren (Nooit meer docent (blog 1)) gelezen, nooit meer docent. Het is een huilverhaal en eigenlijk hou ik daar niet van. Tijd voor wat zelfkritiek en een positiever toontje dus. Dat zure maakt niemand blij. Misschien was ik inderdaad geen geschikte docent. Ik voelde me vaak gemeen als ik streng moest zijn voor de orde en de resultaten. Dat geeft vast een bepaalde uitstraling als je je zo voelt, een uitstraling die niet altijd voor een goede match zorgt. Zelfspot was mijn oplossing, maar dat werkt natuurlijk niet goed bij leerlingen zonder humor en tja. Zelf had ik ook bijzonder weinig humor de laatste paar weken, dus daar weet ik alles van.
En over mijn incourante cv en het niet uitgenodigd worden voor een sollicitatiegesprek? Ze weten niet wat ze missen. Ik ben echt een hele fijne medewerker en collega. Echt. Daarop is het niet misgegaan.
Het was een gewoon een enorme schok en het is ook een grote verandering, maar kom op. Het kan zoveel erger. Dus niet meer zo negatief denken en voelen. Niet meer zo snel assertief of emotioneel reageren. Zelfspot en rust is vanaf nu weer het motto. Als ik dan niet geschikt ben voor in een organisatie en zeker niet voor de klas, dan kan ik toch gewoon zorgen dat thuis alles goed verloopt, dat ons huis eindelijk wat meer op orde komt en wie weet. Wie weet lukt het schrijven wel dat ik altijd heb willen doen. Wie weet.