Vandaag stond er een fragment uit Astrid Lindgrens 'Oorlogsdagboek (1939-1945)' in De Volkskrant. Daarin schrijft ze over Chamberlain, die erom bekend stond dat hij te laat was met ingrijpen om de Tweede Wereldoorlog te voorkomen. Dat deed me denken aan het fatalisme van de geschiedenis. Achteraf zien we lijnen, aankondigingen en tekenen van rampen die we voor hadden kunnen zijn, door op tijd in te grijpen. Maar die zien we sterk achteraf. Op het moment dat we in die tijd zelf zijn, zien we gevolgen van gebeurtenissen nogal eens gematigder en positiever dan ze uiteindelijk uitpakken. Hoe lastig is het op dit moment wel niet. Achteraf zeggen we misschien dat we veel sterker tegen Poetin, Trump, Netanyahu, neo-fascisten, relschoppers, vuurwerkafstekers, manfluencers, tradwives ... hadden moeten optreden om de toekomst in betere banen te hebben kunnen leiden, maar dat is achteraf. Wat heeft dit nu te maken met de Middernachtbibliotheek van Matt Haig? Dat boek gaat over keuzes make...
De rode lijn als uitdrukking betekent dat je de absolute grens trekt. Zelf ben ik daar sterk in, wat misschien zorgt dat mijn balans altijd goed is, maar wat er ook voor zorgt dat het leven niet altijd makkelijk is. Meebewegen is vaak makkelijker. Als je meebeweegt dan loop je minder tegen conflicten en moeilijkheden aan, maar je gaat dus soms wel je persoonlijk grens over. Zouden daarom zoveel mensen een burn-out hebben tegenwoordig? Maar is een rode lijn dan niet ook polariserend? Dat is inderdaad lastig aan rode lijnen. Ik ben namelijk wel tegen sterke polarisatie en, zoals ik eerder schreef over Camus' idee, ben ik er zeker voor om de dialoog aan te blijven gaan met anderen. Ik ben ervoor om open te staan voor de ideeën van anderen, maar ik vind het wel belangrijk om te leven met mijn persoonlijke rode lijn. Dus er is een onderscheid tussen de rode lijn stellen en lopen vandaag, en geen oog en oor hebben voor mensen die aan de andere kant van de rode lijn staan. Dat ik niet me...