Misschien heb je mijn post van gisteren ( Nooit meer docent (blog 1) ) gelezen, nooit meer docent. Het is een huilverhaal en eigenlijk hou ik daar niet van. Tijd voor wat zelfkritiek en een positiever toontje dus. Dat zure maakt niemand blij. Misschien was ik inderdaad geen geschikte docent. Ik voelde me vaak gemeen als ik streng moest zijn voor de orde en de resultaten. Dat geeft vast een bepaalde uitstraling als je je zo voelt, een uitstraling die niet altijd voor een goede match zorgt. Zelfspot was mijn oplossing, maar dat werkt natuurlijk niet goed bij leerlingen zonder humor en tja. Zelf had ik ook bijzonder weinig humor de laatste paar weken, dus daar weet ik alles van. En over mijn incourante cv en het niet uitgenodigd worden voor een sollicitatiegesprek? Ze weten niet wat ze missen. Ik ben echt een hele fijne medewerker en collega. Echt. Daarop is het niet misgegaan. Het was een gewoon een enorme schok en het is ook een grote verandering, maar kom op. Het kan zoveel erger. Dus ...