dutch marginal

Misschien heb je het gemist, maar op 22 juli publiceerde Rijkswaterstaat een advertentie in de krant van een Ontwerpbesluit Wet Bescherming Antarctica ( naar het ontwerpbesluit in de Staatscourant ). 'Onder voorwaarden' wil Nederland een pleziertochtje naar Antarctica toestaan. Bezwaar maken kan alleen schriftelijk per post. Dat heb ik dus gedaan met de onderstaande brief. De klimaatverandering versnelt: ‘Hiervan zou iedereen rechtop in zijn stoel moeten zitten’, zomaar een kop in de Volkskrant van gisteren (24 juli). Toch willen jullie besluiten om ‘onder voorwaarden’ een plezierreisje naar beschermd gebied toe te staan met het Ontwerpbesluit Wet Bescherming Antarctica dat jullie op 22 juli in de Staatcourant hebben ge publiceerd . Is plezier nu echt het belangrijkste in het leven?   Nog een kop uit de krant, niet van gisteren , maar van 5 mei van dit jaar: Groen cruisen? Een cruiseschip is vervuilender dan een vliegtuig. Nu staat er niet bij het ontwerpbesluit dat het om ...

ronja de roversdochter is zo bekend dat ik het kende en toch nooit gelezen had. wat een geluk dat het dit jaar het boek van 'geef een boek cadeau' was. tijd om dit boek aan mijzelf cadeau te doen. na pippi langkous, madike van het rode huis en bolderburen, sprookjes, weer heerlijk om te lezen. zo lekker ongecompliceerd en oprecht. je krijgt gelijk zin om naar buiten te gaan en te springen en te hopsen, de hele dag, lekker in de natuur. wikipedia over dit boek

archibald strohalm las ik toen ik 22 was en vond ik een prachtig boek. nu ik 46 ben, las ik het opnieuw en vond ik het niet veel. natuurlijk het boek staat vol inventieve passages, maar als roman stelt het me teleur. het lijkt een samenraapsel van hersenspinsels en een ideeëngolf, een inspiratiebron voor de filosofen, psychiaters en dichters onder ons. ik lees het gewoon over ruim twintig jaar nog eens. wie weet hoe ik er dan over denk. zo zie je maar dat je oordeel heel sterk van je referentiekader afhangt. in het uittreksel op de uittrekselbank van de bieb wordt het een experimentele roman genoemd en dat is het zeker. het is een gelaagd boek dat chaotisch leest. het belang dat strohalm in het boek hecht aan de weg van het lachen, tegenover de doemprediking van de poppenspeler, deed mij sterk denken aan umberto eco's de naam van de roos, waarin het geschrift over de lach (het tweede deel van de poetica van aristoteles) wordt gezocht, begeerd en gehaat in een abdij die geteisterd ...