Doorgaan naar hoofdcontent

Klagen en wijzen

Oei. We klagen zoveel en we wijzen naar anderen. Waarom? Ouders klagen over het schooladvies en cijfers van hun kinderen, patiënten klagen over fouten die zorgverleners maken, de politie en brandweer krijgen kritiek omdat ze niet perfect zijn ... Maar, we zijn toch geen machines? Denk eens na hoe vaak je jezelf wel niet vergist elke dag. We moeten het omdraaien en juist dankbaar zijn voor alles wat goed gaat. Meestal gaat het om klachten over mensen die handelen vanuit hun expertise, naar beste kunnen. Meer mag en kan je niet verwachten. Ik denk wel dat het de plicht is van iedereen om door te blijven leren en om mee te gaan met de tijd. Mensen veranderen onder invloed van alle nieuwe ontwikkelingen, maar laten we niet een stel zure, egocentrische klagers worden. Laten we vooral blijven zien wat er goed gaat en waar we echt wel blij om mogen zijn, en laten we ook naar onszelf kijken. Want ik vergis me elke dag wel eens, of vergeet even iets. Ik ben namelijk een mens.

Van Tryangle.be 

Populaire posts van deze blog

rebel met vleugels: het verhaal van icarus

marcel roijaards heeft een prachtig, meeslepend verhaal geschreven met zijn boek rebel met vleugels. hij heeft de dramatische mythe omgetoverd tot een positief en vrolijk carpe diem en liefdes- en vriendschapsverhaal. inventief is de manier waarop het verhaal verteld wordt door middel van een verboden voordracht in het openluchttheater. de gevoelens zijn herkenbaar, de woorden zijn beeldend en het verhaal van icarus is aantrekkelijk en meeslepend. meer over het boek op de website van marcel roijaards recensie van bas maliepaard

vlucht voor het vuur

vlucht voor het vuur is een universeel verhaal. de heksenvervolging zouden we zo in deze tijd van intolerantie kunnen plaatsen, alleen geloven we niet meer in heksen maar wel in terroristen en maffia en kladlopers. blijkbaar is het inherent aan de mensheid om elkaar te wantrouwen, vooral als iemand ánders is dan jij bent. we zijn eigenlijk gewoon een kudde schapen dus die geen zwart of gevlekt schaap tussen ons in duldt. zo ging het ook in die tijd. iemand moet toch de schuld krijgen als het ons wat minder gaat of dreigt te gaan? verslagen op scholieren.com

tonio door aft van der heijden

tonio is een dik boek voor een requiem. dat zul je misschien denken als je begint met lezen. maar van der heijden sleept je mee in het ouderschap, het leven, het lijden, het rouwen en het genieten. het is een prachtig boek geworden. soms kun je niet lang erin lezen omdat het verdriet dan te uitgebreid verteld wordt om dat lang te lezen, maar dat is niet negatief bedoeld. leg het gewoon even opzij en zodra je het weer pakt weet je het weer op te pakken en grijpt het verhaal je weer even hard aan. rouwen is een kunst. een kind verliezen schijnt vreselijk te zijn. zo te kunnen rouwen als adri en mirjam doen is een kunst. ze beleven het echt, ze ondergaan het en zullen er sterk uit opstaan. ik ken meerdere mensen die niet uit de rouw om hun kind omhoogkwamen. dat is pas pijnlijk. dat blijft het hele leven doorgaan. heb maar echt verdriet en uit het maar. tonio is daar de gids voor. nu ik erover schrijf krijg ik al weer kippenvel. natuurlijk hebben critici gelijk als ze vinden dat hij zijn ...