ik ben altijd gefascineerd geweest door de griekse en romeinse mythen. misschien wel omdat ik met de bijbelverhalen ben opgevoed en meer van dat soort verhalen wilde leren kennen. els pelgrom presenteert deze verhalen als verklaringen die de mensen destijds verzonnen voor de fenomenen die ze niet begrepen. waar kwam de donder vandaan, of het onvoorspelbare weer. wie maakte de aarde. de mythen zijn een invulling van deze vragen met de goden en helden als antwoord op dit soort levensvragen. een heerlijke fantasiewereld vol avontuur. maar ook met veel verraad, oorlog en wreedheid. want de mens is niet vredelievend en ook dat moest verklaard worden.
alleen de titel al van orhan pamuks boek, het museum van de onschuld, is zo mooi, zo sereen van uitstraling. het dikke boek is ook sereen. het is een heel langdradig en gedetailleerd verhaal eigenlijk, maar het leest niet zo. dit boek boeit je tot op de laatste letter. het is intens, het is indrukwekkend eenvoudig, het is gewoonweg fantastisch. deze schrijfkunstenaar weet de lezer mee te slepen door het boek in een traag tempo, het tempo van een bezoeker aan een museum, waarin zo veel verhalen zijn bij alle tentoongestelde voorwerpen, dat de bezoeker weken doet over alles in het museum zien. deze meesterlijke traagheid en de fatale levensloop van de hoofdpersoon ergert lezers soms. en zeker, op bepaalde momenten zou je wel willen ingrijpen en het boek een andere wending willen geven, maar je leest door en realiseert je hoe meesterlijk deze schrijver je meeneemt op zijn manier. radiouitzending (engelstalig) over dit boek het museum van de onschuld op goodreads recensie in vrij nederland...
