ik las dit boek toen het net uit was. nu herlas ik het en wat was het anders. simon carmiggelt is niet meer bekend bij veel mensen. dat maakte dat het eerste deel van het boek voor mij een verhaal werd van het alom aanwezige overspel. het doodgebloede huwelijk van simon zou nu veel meer kans hebben gehad uiteen te vallen. het gebeurt nu toch zoveel. en dan al die ansichtkaarten en brieven, het zijn nu berichtjes op de telefoon en e-mails. maar na een derde van het boek gaat het weer meer leven, worden de overpeinzingen van renate rubinstein boeiender en ging ik mij weer interesseren voor het boek. het is erg verouderd, maar tegelijk is het een boek dat altijd actueel blijft. zoveel mensen blijven niet bij één levenspartner. de tegenstelling in het boek is natuurlijk dat renate zelf eerst pijnlijk ondervond hoe het is als je huwelijk kapot gaat door een ander. vervolgens is zijzelf die ander en probeert ze het huwelijk niet kapot te laten gaan. maar wie hou je dan voor de gek? alles vormt je, dus heb je een ander, dan wordt je vervormd voor je huwelijkspartner.ze zeggen van pubers dat ze moeite hebben met keuzes maken omdat hun hersenen nog niet goed ingesteld zijn, maar ik vraag me af in hoeverre wij als volwassenen daar anders in zijn. wie houden we voor de gek. hoe vaak ook proberen wij geen keuzes te maken en alles maar te laten voortsudderen op de golven van het leven, ervan uitgaande dat de beslissing voor ons genomen gaat worden.
artikel uit 1998 in de groene amsterdammer over boeken zoals dit
recensie over dit boek in de geschiedenis geplaatst
over renate rubinstein