Doorgaan naar hoofdcontent

fashion designers are artists

kama en herr seele, nrc handelsblad 21/12/15
in december last year, a discussion came up in the media about fashion designers having to be restricted in using skinny models. i was triggered on this subject by a cartoon in the nrc handelsblad, showing a giacometti sculpture with a pony-tail on a catwalk. more than twenty years ago i wrote my master thesis about the elongated and skinny figures in the art of the fin the siècle of the 19th century. were those artists ever forbidden by law to expose their art like the fashion designers are now restricted in several countries like france? of course, some gallery owners may have refused their art, but the law never obliged them to change their figures, paintings and sculptures.

in my opinion, fashion designers are artists too. so if they prefer their fashion to be shown by skinny models, they should be free to do that. of course, the health of the models is important, but they have their own responsibility and if they are not yet of age, their parents have that responsibility.

people like to refer to the danger of anorexia, but is not the danger of overweight is even bigger in these times. maybe the skinny models even have a good influence on the overweight. so that is no argument for me to restrict the artists by law.
of course the public can restrict them if they want to. if they do not like what they see, they can show that.

you know, a lot of fashion designers just seem to like the androgyn human being. it is their own physical ideal for their designs. probably like in the fin the siècle period, this body ideal will change, and even is already changing if you ask me. look at the video of lane bryant; her 2015 look for lingerie models and think of lena dunham or meghan trainor.


skip these laws and let trends, society, health, artists and ideals balance themselves, i would say.

Populaire posts van deze blog

het museum van de onschuld

alleen de titel al van orhan pamuks boek, het museum van de onschuld, is zo mooi, zo sereen van uitstraling. het dikke boek is ook sereen. het is een heel langdradig en gedetailleerd verhaal eigenlijk, maar het leest niet zo. dit boek boeit je tot op de laatste letter. het is intens, het is indrukwekkend eenvoudig, het is gewoonweg fantastisch. deze schrijfkunstenaar weet de lezer mee te slepen door het boek in een traag tempo, het tempo van een bezoeker aan een museum, waarin zo veel verhalen zijn bij alle tentoongestelde voorwerpen, dat de bezoeker weken doet over alles in het museum zien. deze meesterlijke traagheid en de fatale levensloop van de hoofdpersoon ergert lezers soms. en zeker, op bepaalde momenten zou je wel willen ingrijpen en het boek een andere wending willen geven, maar je leest door en realiseert je hoe meesterlijk deze schrijver je meeneemt op zijn manier. radiouitzending (engelstalig) over dit boek het museum van de onschuld op goodreads recensie in vrij nederland...

camera obscura van hildebrand, nicolaas beets, ivo de wijs en bewerkingen van populaire boeken

ivo de wijs bewerkte de camera obscura in 2008 tot een leuk, leesbaar boek waarin de 19e eeuw in doorklinkt. nicolaas beets schreef het boek in 1839 onder het pseudoniem hildebrand. de originele versie is te vinden op  dbnl.org.  als je in die versie de voorbeschouwingen overslaat en bij de bekende verhalen begint, is het zeker leuk om het boek ook in zijn originele versie te proeven. maar mij paste de versie van de wijs beter. hij heeft de couleur locale weten te behouden. mij zul je snel horen zeggen dat de originele versie het best is, maar in dit geval is de originele versie interessant en de hedendaagse versie het best. misschien wat het leuk geweest een verhaal ook in oorspronkelijke versie op te nemen in de bewerking zodat iedereen die het boek leest toch ook een stukje van het taalgebruik in de 19e eeuw meekrijgt, maar die is online zo beschikbaar, dus of het echt nodig is? over bewerkingen gesproken, als ik denk aan de populariteit van boeken van dick laan en enid bly...

De docent als projectmanager

Wist je dat docenten gewoon vaak hele goede projectmanagers zijn? Er zijn zelfs instituten die trainingen projectmanagement aanbieden voor docenten. Vorig jaar schreef Vernieuwenderwijs over project-based learning . Het is een manier van lesgeven en coachen die steeds populairder wordt, op zoek naar de intrinsieke motivatie van leerlingen. Hieronder volgt een screenshot van het artikel van maart 2025 op Vernieuwenderwijs (door Maartje Damen). Er is geen docent in het voortgezet onderwijs, voor wie dit nieuw is of die hier al zeker een paar kenmerken van toepast. Toch is het lastig om als docent (als project manager) in een ander vakgebied aan de slag te gaan. Het beroep van docent wordt echt als een apart beroep gezien en alle vaardigheden en competenties die erbij horen, worden niet als overlappend met andere vakgebieden gezien. Enerzijds is dit positief. Ben je docent, dan kom je er niet snel meer weg, tenzij je andere taken binnen het onderwijs nastreeft: kwaliteitscoördinator, leer...