hanna bervoets schreef in haar column van 7 februari in het volkskrant magazine zo'n rake column over het leven als wachtkamer. ze was gaan beseffen dat we altijd wachten. wachten tot het tijd is voor iets anders, wachten op resultaten, wachten op de volgende dag. koken is wachten tot je gaat eten, schrijft ze, eten is wachten tot je bord leeg is, etc. de conclusie komt neer op het eeuwenoude carpe diem, gelukkig zijn is niets anders dan de kunst om het eeuwige wachten niet als wachten te ervaren.
en als je dan bedenkt dat innerlijke vrijheid, vrede of liefde ook zo belangrijk is om niet door angst beheerst te leven, kun je je voorstellen dat je dat wachten met innerlijke rust kunt wegschuiven.
maar goed. de echte kunst is dat in praktijk te brengen. en dat lukt ons natuurlijk niet continu.
en als je dan bedenkt dat innerlijke vrijheid, vrede of liefde ook zo belangrijk is om niet door angst beheerst te leven, kun je je voorstellen dat je dat wachten met innerlijke rust kunt wegschuiven.
maar goed. de echte kunst is dat in praktijk te brengen. en dat lukt ons natuurlijk niet continu.
