De rode lijn als uitdrukking betekent dat je de absolute grens trekt. Zelf ben ik daar sterk in, wat misschien zorgt dat mijn balans altijd goed is, maar wat er ook voor zorgt dat het leven niet altijd makkelijk is. Meebewegen is vaak makkelijker. Als je meebeweegt dan loop je minder tegen conflicten en moeilijkheden aan, maar je gaat dus soms wel je persoonlijk grens over. Zouden daarom zoveel mensen een burn-out hebben tegenwoordig?
Maar is een rode lijn dan niet ook polariserend? Dat is inderdaad lastig aan rode lijnen. Ik ben namelijk wel tegen sterke polarisatie en, zoals ik eerder schreef over Camus' idee, ben ik er zeker voor om de dialoog aan te blijven gaan met anderen. Ik ben ervoor om open te staan voor de ideeën van anderen, maar ik vind het wel belangrijk om te leven met mijn persoonlijke rode lijn.
Dus er is een onderscheid tussen de rode lijn stellen en lopen vandaag, en geen oog en oor hebben voor mensen die aan de andere kant van de rode lijn staan. Dat ik niet meebeweeg qua mening, betekent niet dat ik niet open sta voor een gesprek en dat ik geen respect heb voor anderen aan de andere kant van de lijn. Want daar begint polarisatie veel meer, bij het niet meer met elkaar praten, bij het verachten en bedreigen van elkaar, bij de nare reacties naar elkaar toe.
Dus zeg ik ja tegen een rode lijn voor mijzelf, de Hoopzaaiers, Investico, Follow The Money, Samen Leven en Vluchtelingenwerk en De Rode Lijn voor de Palestijnen. Maar ik zeg nee tegen de klaagcultuur, de haatcultuur, polarisatie en de negativiteit.