Doorgaan naar hoofdcontent

Bijles en kansenongelijkheid

Er zijn meer dan genoeg bevoegde docenten in Nederland, maar een deel ervan werkt niet als docent. Dat is hetzelfde als de wereldvoedselproductie. Er is meer dan genoeg eten, maar er wordt te veel eten weggegooid door een deel van de mensen. Met dat eten, daar kan ik in het klein iets aan doen, door zelf geen eten te verspillen en restjes creatief te gebruiken. Maar aan die docenten iets doen? Zelf ben ik namelijk zo'n bevoegd docent die niet meer lesgeeft.

foto AD
Omdat ik naast de secretariële baan die ik nu heb, nog wel meer werk kan doen, keek ik net naar het bijles geven. Bijlesbureaus zijn enorm gegroeid en het aantal is enorm toegenomen. Met het docententekort is het belang van bijles gestegen. Maar, wat betekent dat voor de leerlingen waarvan de ouders de bijles niet kunnen of willen betalen? Vergroting van de kansenongelijkheid is dan het gevolg, terwijl scholen juist allemaal in hun schoolplan schrijven dat ze daarvoor oog hebben en de ongelijkheid willen laten afnemen. Hoe krom gaat het in de wereld. En daarmee begonnen de scholierenprotesten in Parijs een paar weken geleden.

Misschien dan als vrijwilliger aan de slag bij begeleidings- en coachingstrajecten voor leerlingen? Maar of je daarmee de kansenongelijkheid wezenlijk verandert is nog maar de vraag. Want een leerling met minder kansen, kiest niet snel uit zichzelf voor een extra traject buiten school en ouders hebben daar ook vaak geen oog voor. Het zal helpen. Dat zeker. Zoals het de wereldvoedselvoorraad een piepklein beetje zal helpen dat ik netjes mijn bordje leegeet, maar het helpt maar een piepklein beetje.

Ok. Dus mijn mini-onderzoekje of ik als bijlesdocent aan de slag moet, is klaar en de conclusie is: nee. Dan de tijd die ik over heb maar benutten om stukjes als dit te schrijven en ...

Populaire posts van deze blog

het museum van de onschuld

alleen de titel al van orhan pamuks boek, het museum van de onschuld, is zo mooi, zo sereen van uitstraling. het dikke boek is ook sereen. het is een heel langdradig en gedetailleerd verhaal eigenlijk, maar het leest niet zo. dit boek boeit je tot op de laatste letter. het is intens, het is indrukwekkend eenvoudig, het is gewoonweg fantastisch. deze schrijfkunstenaar weet de lezer mee te slepen door het boek in een traag tempo, het tempo van een bezoeker aan een museum, waarin zo veel verhalen zijn bij alle tentoongestelde voorwerpen, dat de bezoeker weken doet over alles in het museum zien. deze meesterlijke traagheid en de fatale levensloop van de hoofdpersoon ergert lezers soms. en zeker, op bepaalde momenten zou je wel willen ingrijpen en het boek een andere wending willen geven, maar je leest door en realiseert je hoe meesterlijk deze schrijver je meeneemt op zijn manier. radiouitzending (engelstalig) over dit boek het museum van de onschuld op goodreads recensie in vrij nederland...
Meer lezen

camera obscura van hildebrand, nicolaas beets, ivo de wijs en bewerkingen van populaire boeken

ivo de wijs bewerkte de camera obscura in 2008 tot een leuk, leesbaar boek waarin de 19e eeuw in doorklinkt. nicolaas beets schreef het boek in 1839 onder het pseudoniem hildebrand. de originele versie is te vinden op  dbnl.org.  als je in die versie de voorbeschouwingen overslaat en bij de bekende verhalen begint, is het zeker leuk om het boek ook in zijn originele versie te proeven. maar mij paste de versie van de wijs beter. hij heeft de couleur locale weten te behouden. mij zul je snel horen zeggen dat de originele versie het best is, maar in dit geval is de originele versie interessant en de hedendaagse versie het best. misschien wat het leuk geweest een verhaal ook in oorspronkelijke versie op te nemen in de bewerking zodat iedereen die het boek leest toch ook een stukje van het taalgebruik in de 19e eeuw meekrijgt, maar die is online zo beschikbaar, dus of het echt nodig is? over bewerkingen gesproken, als ik denk aan de populariteit van boeken van dick laan en enid bly...
Meer lezen

taal is macht

de eeuwige vraag van leerlingen op de middelbare school is waarom ze toch zoveel nederlands moeten leren terwijl ze het al goed spreken. ze kunnen zich toch verstaanbaar maken. iedereen begrijpt wat ze willen zeggen, zelfs als ze niet goed nederlands spreken. dan kun je verwijzen naar sollicitatiebrieven en -gesprekken waarbij ze in de toekomst toch echt niet op hun taalgebruik een baan zouden willen mislopen. maar dat hebben ze al zo vaak gehoord en het maakt geen indruk meer. taalkundige marc van oostendorp schrijft nu net een stukje in de nieuwsbrief van neerlandistiek, dat misschien weer nieuwe indruk maakt: "Taal ligt aan de basis van de samenleving: zonder taal zijn de ingewikkelde afspraken, contracten, regels, waarop de samenleving gebouwd is niet denkbaar. Taal is bovendien hét instrument bij uitstek van de politicus: alles wat hij maakt is gemaakt van taal (amendementen, resoluties, wetsvoorstellen), al zijn handwerk bestaat grotendeels uit taal (argumenteren, overtuigen...
Meer lezen