Doorgaan naar hoofdcontent

het levende labyrint van nathalie koch

het levende labyrint is het tweede deel van de-verborgen-universiteittrilogie.  het boek kwam heel traag op gang om daarna des te fascinerender te worden. ik vond het in de eerst helft van het boek ook moeilijker om me te identificeren met de hoofdpersoon. wel gaf het me te denken over het waarom en uiteindelijk is het misschien wel zo goed om eens niet zo hard in het verhaal meegesleept te worden. vaak scherpt het je zintuigen voor de omgeving en de diepere gedachten. nog steeds is de rode draad in het boek, de zoektocht naar de waarheid en of deze moet zegevieren of niet. alexa is in de spagaat van de werkelijkheid terecht gekomen doordat ze maga is. in dit deel vindt ze die waarheid ook in gebeurtenissen waarbij mensen gekwetst raken door de waarheid.

ik kijk ernaar uit om het derde deel te lezen. het blijft een fascinerend verhaal die me stiekem doet dromen over diepere lagen in de werkelijkheid.

recensies op goodreads.com
een recensie op deleesfabriek.nl

Populaire posts van deze blog

rebel met vleugels: het verhaal van icarus

marcel roijaards heeft een prachtig, meeslepend verhaal geschreven met zijn boek rebel met vleugels. hij heeft de dramatische mythe omgetoverd tot een positief en vrolijk carpe diem en liefdes- en vriendschapsverhaal. inventief is de manier waarop het verhaal verteld wordt door middel van een verboden voordracht in het openluchttheater. de gevoelens zijn herkenbaar, de woorden zijn beeldend en het verhaal van icarus is aantrekkelijk en meeslepend. meer over het boek op de website van marcel roijaards recensie van bas maliepaard

vlucht voor het vuur

vlucht voor het vuur is een universeel verhaal. de heksenvervolging zouden we zo in deze tijd van intolerantie kunnen plaatsen, alleen geloven we niet meer in heksen maar wel in terroristen en maffia en kladlopers. blijkbaar is het inherent aan de mensheid om elkaar te wantrouwen, vooral als iemand ánders is dan jij bent. we zijn eigenlijk gewoon een kudde schapen dus die geen zwart of gevlekt schaap tussen ons in duldt. zo ging het ook in die tijd. iemand moet toch de schuld krijgen als het ons wat minder gaat of dreigt te gaan? verslagen op scholieren.com

tonio door aft van der heijden

tonio is een dik boek voor een requiem. dat zul je misschien denken als je begint met lezen. maar van der heijden sleept je mee in het ouderschap, het leven, het lijden, het rouwen en het genieten. het is een prachtig boek geworden. soms kun je niet lang erin lezen omdat het verdriet dan te uitgebreid verteld wordt om dat lang te lezen, maar dat is niet negatief bedoeld. leg het gewoon even opzij en zodra je het weer pakt weet je het weer op te pakken en grijpt het verhaal je weer even hard aan. rouwen is een kunst. een kind verliezen schijnt vreselijk te zijn. zo te kunnen rouwen als adri en mirjam doen is een kunst. ze beleven het echt, ze ondergaan het en zullen er sterk uit opstaan. ik ken meerdere mensen die niet uit de rouw om hun kind omhoogkwamen. dat is pas pijnlijk. dat blijft het hele leven doorgaan. heb maar echt verdriet en uit het maar. tonio is daar de gids voor. nu ik erover schrijf krijg ik al weer kippenvel. natuurlijk hebben critici gelijk als ze vinden dat hij zijn ...