toevallig vallen ze samen. ik luister naar eline vere van louis couperus en kreeg in een tentamen zaterdag een radiofragment en krantenartikel over léonie holtes. nu zullen velen wel eline vere kennen, maar léonie holtes? zij was een psycholoog die een boek schreef over de niet goed onderbouwde praktijk in een tbs-kliniek. voordat haar boek uitkwam pleegde ze zelfmoord omdat ze psychoses had. uiteindelijk werd haar boek toch, ondanks dreigende advocatenbrieven van de kliniek aan haar uitgever, uitgegeven. twee vrouwen die zelfmoord plegen omdat ze lijden aan het leven. beiden sliepen ze slecht op een gegeven moment en de vraag is hoe dat in de neergaande spiraal van hun leven paste. sliepen ze slecht door hun getob en werd hun getob fataal door gebrek aan slaap? we weten allemaal hoe ongezond te weinig slaap is. onze cellen regenereren niet en we worden ultiem somber. we zien donkere wolken waar toch werkelijk hooguit schapenwolkjes zijn. eline vere las ik lang geleden en het was la...
wat een mooi verhaal. de weemoed doordrenkt de lezer terwijl hij grinnikt om het carpe-diemgedrag. max havelaar komt in mij op bij het lezen. dezelfde levensvragen worden gesteld. max bekommert zich alleen ook om de medemens, de titaantjes zijn alleen met zichzelf bezig. menig jongere zal zich herkennen in het verhaal van nescio.