tonio is een dik boek voor een requiem. dat zul je misschien denken als je begint met lezen. maar van der heijden sleept je mee in het ouderschap, het leven, het lijden, het rouwen en het genieten. het is een prachtig boek geworden. soms kun je niet lang erin lezen omdat het verdriet dan te uitgebreid verteld wordt om dat lang te lezen, maar dat is niet negatief bedoeld. leg het gewoon even opzij en zodra je het weer pakt weet je het weer op te pakken en grijpt het verhaal je weer even hard aan. rouwen is een kunst. een kind verliezen schijnt vreselijk te zijn. zo te kunnen rouwen als adri en mirjam doen is een kunst. ze beleven het echt, ze ondergaan het en zullen er sterk uit opstaan. ik ken meerdere mensen die niet uit de rouw om hun kind omhoogkwamen. dat is pas pijnlijk. dat blijft het hele leven doorgaan. heb maar echt verdriet en uit het maar. tonio is daar de gids voor. nu ik erover schrijf krijg ik al weer kippenvel. natuurlijk hebben critici gelijk als ze vinden dat hij zijn zoon zo positief ziet. maar waarom zou je negatief willen zijn. we zien altijd al veel te veel de negatieve dingen in het leven. denk maar aan het dagelijkse journaal.als een documentaire geschreven wordt het een fictief verhaal gebaseerd op feiten uit het leven van de schrijver.
wikipedia over van der heijden
samenvatting op scholieren.com
samenvatting op de uittrekselbank van de bieb (voor leden)
tonio op lezenvoordelijst.nl