Doorgaan naar hoofdcontent

eline vere, een echte te zijn of niet persoonlijkheid

eline vere van louis couperus. wie heeft er niet van het boek gehoord. ik las het net voor de tweede keer, met een pauze van dertig jaar. toen ik puber was vond ik het een fantastisch boek en ik moet zeggen, dat vind ik nog steeds. het verschil is dat ik me toen vereenzelvigde met de gevoelige, sentimentele en zwaarmoedige eline, en nu geniet ik veel meer van de beschrijving van de tijd en de mensen. couperus is een meester in het schetsen van gemoedstoestanden en laat zijn personages soms genadeloos ten gronde gaan in een fatalistisch wereldbeeld. gelukkig laat hij dit boek eindigen met de gelukkige levens van de andere personages in elines wereld. zijn boek noodlot laat een zwaarder gevoel achter.

eline vere op goodreads.com
samenvatting op de uittrekselbank van de bieb
eline vere op wikipedia
verslagen op scholieren.com

Populaire posts van deze blog

rebel met vleugels: het verhaal van icarus

marcel roijaards heeft een prachtig, meeslepend verhaal geschreven met zijn boek rebel met vleugels. hij heeft de dramatische mythe omgetoverd tot een positief en vrolijk carpe diem en liefdes- en vriendschapsverhaal. inventief is de manier waarop het verhaal verteld wordt door middel van een verboden voordracht in het openluchttheater. de gevoelens zijn herkenbaar, de woorden zijn beeldend en het verhaal van icarus is aantrekkelijk en meeslepend. meer over het boek op de website van marcel roijaards recensie van bas maliepaard

vlucht voor het vuur

vlucht voor het vuur is een universeel verhaal. de heksenvervolging zouden we zo in deze tijd van intolerantie kunnen plaatsen, alleen geloven we niet meer in heksen maar wel in terroristen en maffia en kladlopers. blijkbaar is het inherent aan de mensheid om elkaar te wantrouwen, vooral als iemand ánders is dan jij bent. we zijn eigenlijk gewoon een kudde schapen dus die geen zwart of gevlekt schaap tussen ons in duldt. zo ging het ook in die tijd. iemand moet toch de schuld krijgen als het ons wat minder gaat of dreigt te gaan? verslagen op scholieren.com

tonio door aft van der heijden

tonio is een dik boek voor een requiem. dat zul je misschien denken als je begint met lezen. maar van der heijden sleept je mee in het ouderschap, het leven, het lijden, het rouwen en het genieten. het is een prachtig boek geworden. soms kun je niet lang erin lezen omdat het verdriet dan te uitgebreid verteld wordt om dat lang te lezen, maar dat is niet negatief bedoeld. leg het gewoon even opzij en zodra je het weer pakt weet je het weer op te pakken en grijpt het verhaal je weer even hard aan. rouwen is een kunst. een kind verliezen schijnt vreselijk te zijn. zo te kunnen rouwen als adri en mirjam doen is een kunst. ze beleven het echt, ze ondergaan het en zullen er sterk uit opstaan. ik ken meerdere mensen die niet uit de rouw om hun kind omhoogkwamen. dat is pas pijnlijk. dat blijft het hele leven doorgaan. heb maar echt verdriet en uit het maar. tonio is daar de gids voor. nu ik erover schrijf krijg ik al weer kippenvel. natuurlijk hebben critici gelijk als ze vinden dat hij zijn ...