bastaardsuiker, literatuur met lubach

dat arjen lubach ook boeken schrijft, dat was een aangename verrassing voor mij. gelijk lezen dus. magnus wordt het meest genoemd, maar dat boek was even niet in de bieb, dus begon ik aan bastaardsuiker. een heerlijk boek, uitdagend door de wisselende perspectieven (briefvorm, ik-verteller heden, ik-verteller verleden, personale vertellers verleden), spannend ook door de verrassende wendingen, door het mondjesmaat geven van informatie en uiteindelijk dramatisch en herkenbaar. wat zijn sommige mensen toch manipulatief. het boek laat een hoofd vol energie en levenslust achter, dus denk niet dat een dramatische wending, een zwaar gevoel achterlaat, zoals veel boeken. bij mij niet tenminste.
eigenlijk kun je het boek in zeker opzicht met joe speedboot vergelijken (dat boek luisterde ik net voor dit boek). ze laten de levensloop zien, de kleine gebeurtenissen, die cruciale keuzes, die het leven een onvermijdelijke wending geven en gaan over schrijven. beide boeken doordringen je van je eigen verantwoordelijkheid om iets van het leven te maken, wil je aan de natuurlijke loop van het leven een andere draai willen geven. zelfde essentie dus, m
aar totaal anders van toon, techniek en uitstraling. lubach schrijft luchtig en snel, zoals we hem kennen. of is het wel zo snel? in zijn boek gaan slechts drie dagen voorbij in de hoofdlaag van het verhaal, terwijl in joe speedboot een tiental jaren voorbijgaan.

goodreads over bastaardsuiker
over lubach op de uittrekselbank van de bieb
bastaardsuiker op scholieren.com