Doorgaan naar hoofdcontent

als je begrijpt wat ik bedoel



iedereen weet nu natuurlijk dat deze post gaat over de heer van stand, olivier b. bommel, en tom poes, zijn kleine vriend, twee figuren die marten toonder in het leven riep met striptekeningen en teksten. deze strips verschenen oorspronkelijk in de krant. de drie verhalen in de bundel rook en zwavel op mijn pad zijn het lemland, de plamoen (of de gezichtenhandel), en het ontstoffen. de steinz gids voor de wereldliteratuur noemt bommel wel een opvolger van don quichot, een naieve beer van stand die ten strijde trekt tegen misstanden. bommel heeft inderdaad iets weg van de held don quichot. het juiste willen doen, de overtuiging dat hij het juiste weet en tegelijk de onwetendheid en naieviteit zijn herkenbaar bij beiden. door de naieviteit en de onwetendheid kunnen de verhalen tergend zijn en tegelijk zijn het juweeltjes van rust in deze geprikkelde tijd. het ontstoffen uit 1961 komt erg modern over met het streven naar raw food en het loslaten van materie. het hoorde natuurlijk ook bij de tijd van de jaren 60, de hippietijd met communes, loslaten, vrijheid en 'ontkoeking'.

Populaire posts van deze blog

rebel met vleugels: het verhaal van icarus

marcel roijaards heeft een prachtig, meeslepend verhaal geschreven met zijn boek rebel met vleugels. hij heeft de dramatische mythe omgetoverd tot een positief en vrolijk carpe diem en liefdes- en vriendschapsverhaal. inventief is de manier waarop het verhaal verteld wordt door middel van een verboden voordracht in het openluchttheater. de gevoelens zijn herkenbaar, de woorden zijn beeldend en het verhaal van icarus is aantrekkelijk en meeslepend. meer over het boek op de website van marcel roijaards recensie van bas maliepaard

vlucht voor het vuur

vlucht voor het vuur is een universeel verhaal. de heksenvervolging zouden we zo in deze tijd van intolerantie kunnen plaatsen, alleen geloven we niet meer in heksen maar wel in terroristen en maffia en kladlopers. blijkbaar is het inherent aan de mensheid om elkaar te wantrouwen, vooral als iemand ánders is dan jij bent. we zijn eigenlijk gewoon een kudde schapen dus die geen zwart of gevlekt schaap tussen ons in duldt. zo ging het ook in die tijd. iemand moet toch de schuld krijgen als het ons wat minder gaat of dreigt te gaan? verslagen op scholieren.com

tonio door aft van der heijden

tonio is een dik boek voor een requiem. dat zul je misschien denken als je begint met lezen. maar van der heijden sleept je mee in het ouderschap, het leven, het lijden, het rouwen en het genieten. het is een prachtig boek geworden. soms kun je niet lang erin lezen omdat het verdriet dan te uitgebreid verteld wordt om dat lang te lezen, maar dat is niet negatief bedoeld. leg het gewoon even opzij en zodra je het weer pakt weet je het weer op te pakken en grijpt het verhaal je weer even hard aan. rouwen is een kunst. een kind verliezen schijnt vreselijk te zijn. zo te kunnen rouwen als adri en mirjam doen is een kunst. ze beleven het echt, ze ondergaan het en zullen er sterk uit opstaan. ik ken meerdere mensen die niet uit de rouw om hun kind omhoogkwamen. dat is pas pijnlijk. dat blijft het hele leven doorgaan. heb maar echt verdriet en uit het maar. tonio is daar de gids voor. nu ik erover schrijf krijg ik al weer kippenvel. natuurlijk hebben critici gelijk als ze vinden dat hij zijn ...