Mag ik hier wel iets over vinden? Dus het leesniveau van de Nederlandse leerlingen gaat er nog steeds niet op vooruit. Inmiddels zijn scholen een aantal jaar bezig om meer aandacht voor lezen te krijgen, maar ze moeten meer doen in hun lessen. Er moet ook veel lesstof worden meegegeven, maatschappelijke vorming (respect, seksuele voorlichting, verkeersvoorlichting, politiek en maatschappelijk inzicht) en ze moeten opgevoed worden (vinger opsteken voordat je praat, respect, netjes in de rij, stil zijn als het nodig is, netjes kleden, gezond eten en drinken).
 |
| Van Gent Leest |
Je snapt het al. Lezen moet thuis beginnen en dat is waar het misgaat. Als taalcoördinator leerde ik hoe groot de invloed van school is ten opzichte van alle andere invloedsferen van jongeren en kinderen en dan weet je dat je zeker je best moet doen voor het aan het lezen krijgen van jongeren, maar dat je maar een kleine invloed heb ten opzichte van bijvoorbeeld het gezin. De meeste tijd brengen jongeren namelijk buiten school door, met hun gezin en hun vrienden en hun telefoon.
Maar mag ik hier wel iets over vinden? Dat vraag ik me dus af. Ik ben docent af. Ik ben geen autoriteit meer. Ik werd (ten onrechte) neergehaald als autoriteit en het is bizar hoeveel dat nu, na maanden, nog steeds emoties oproept. Alsof ik alleen maar docent was en niet een privépersoon. Maar feit is dat mijn zelfvertrouwen behoorlijk geknakt is. Zelfs als bestuurssecretaresse twijfel ik nu continu aan mijzelf.
Er wordt me wel gevraagd of ik het onderwijs niet mis. Of ik niet toch weer terug wil als docent. Het is verleidelijk. Inhoudsvol en betekenisvol werk, jongeren iets mee proberen te geven en doen waar mijn hart ligt en natuurlijk een veel beter salaris. Wat ik echter niet mis zijn de dodelijke blikken van de chagrijnige pubers in elk lesuur. Een deel is blij met je, een deel ziet je liever doodvallen. Tja. Dat had jij vroeger toch ook? Die negativiteit en dan ook nog die twijfel aan je autoriteit en het proberen je benen onder je vandaan te halen, dat mis ik niet.
Want wat leer je echt supergoed in het onderwijs: omgaan met negativiteit. En daarvoor zouden we echt wel meer waardering mogen hebben, zeker met deze toenemende polarisering en daarmee gepaard gaande negativiteit. Zo ook in de zorg, in het ov, bij de hulpdiensten, in de politiek.
Dus heb ik een voorstel: laten we gaan lezen, allemaal, overal en laten we positiviteit gaan verspreiden en anderen meer waarderen.