Doorgaan naar hoofdcontent

leeuwenhart van alexandra penrhyn lowe

de laatste wachter is een veelzijdige young adult-reeks. leeuwenhart is het vierde en laatste boek en het was anders dan ik had verwacht. vooral met het middenstuk had ik even moeite om door te lezen omdat de wereld wel heel naar, griezelig en zombie-achtig werd. gek genoeg trok het stuk in de onderwereld me dan weer aan. misschien omdat ik aan percy en annabeth in de onderwereld moest denken (rick riordan). het einde was dan weer een beetje een anti-climax en tegelijkertijd kreeg het boek diepgang door het einde. het blijft door mijn hoofd spelen.

dit laatste boek is een pleidooi voor je beloftes waarmaken, mediteren, de kracht van liefde (bekend harry potter-thema) en vooral de feilbaarheid van de mens. met dit boek eindigt deze serie echt als een young adultserie en niet als een jeugdboek. de eerste drie delen konden dat nog wel een beetje zijn. dit deel is beangstigender en het einde is te serieus voor een jeugdboek.

ik kan dit boek absoluut aanbevelen. een mooi boek dat de riordan-boeken nadert. dat doet penrhyn lowe goed.

naar een interview op hebban.nl



Populaire posts van deze blog

rebel met vleugels: het verhaal van icarus

marcel roijaards heeft een prachtig, meeslepend verhaal geschreven met zijn boek rebel met vleugels. hij heeft de dramatische mythe omgetoverd tot een positief en vrolijk carpe diem en liefdes- en vriendschapsverhaal. inventief is de manier waarop het verhaal verteld wordt door middel van een verboden voordracht in het openluchttheater. de gevoelens zijn herkenbaar, de woorden zijn beeldend en het verhaal van icarus is aantrekkelijk en meeslepend. meer over het boek op de website van marcel roijaards recensie van bas maliepaard

vlucht voor het vuur

vlucht voor het vuur is een universeel verhaal. de heksenvervolging zouden we zo in deze tijd van intolerantie kunnen plaatsen, alleen geloven we niet meer in heksen maar wel in terroristen en maffia en kladlopers. blijkbaar is het inherent aan de mensheid om elkaar te wantrouwen, vooral als iemand ánders is dan jij bent. we zijn eigenlijk gewoon een kudde schapen dus die geen zwart of gevlekt schaap tussen ons in duldt. zo ging het ook in die tijd. iemand moet toch de schuld krijgen als het ons wat minder gaat of dreigt te gaan? verslagen op scholieren.com

tonio door aft van der heijden

tonio is een dik boek voor een requiem. dat zul je misschien denken als je begint met lezen. maar van der heijden sleept je mee in het ouderschap, het leven, het lijden, het rouwen en het genieten. het is een prachtig boek geworden. soms kun je niet lang erin lezen omdat het verdriet dan te uitgebreid verteld wordt om dat lang te lezen, maar dat is niet negatief bedoeld. leg het gewoon even opzij en zodra je het weer pakt weet je het weer op te pakken en grijpt het verhaal je weer even hard aan. rouwen is een kunst. een kind verliezen schijnt vreselijk te zijn. zo te kunnen rouwen als adri en mirjam doen is een kunst. ze beleven het echt, ze ondergaan het en zullen er sterk uit opstaan. ik ken meerdere mensen die niet uit de rouw om hun kind omhoogkwamen. dat is pas pijnlijk. dat blijft het hele leven doorgaan. heb maar echt verdriet en uit het maar. tonio is daar de gids voor. nu ik erover schrijf krijg ik al weer kippenvel. natuurlijk hebben critici gelijk als ze vinden dat hij zijn ...