Doorgaan naar hoofdcontent

kunst kan niet zonder weldoeners

in april van dit jaar kwam het bericht naar buiten dat het haags gemeentemuseum topwerken kwijtraakt omdat de eigenaar zijn bruiklenen terugtrekt. dit doet hij in het belang van het museum. het gaat om de verzamelaar bert kreuk die recent ook in de publiciteit kwam met zijn rechtszaak tegen de kunstenaar vo. het museum legde verklaringen af in de rechtszaak en wordt daarop aangekeken door kunstenaars. bovendien wordt het museum erop aangekeken dat ze een tentoonstelling van kreuks verzameling organiseerde, waarna de verzamelaar enkele werken, volgens sommigen, voor betere prijzen kon verkopen. nu het museum in deze twee zaken negatief bejegend wordt in de kunstwereld heeft kreuk besloten tot het terugtrekken van de bruiklenen. jammer voor de kunst en voor het publiek. het gaat om werken van bijvoorbeeld picasso, cézanne en mondriaan.
bloeiende bomen van mondriaan. foto van ed jansen/flickr.com

kunstenaars en musea hebben weldoeners nodig om te bloeien. door alle tijden heen is dat zo geweest. dan zijn er nu wel subsidies, maar het is algemeen bekend dat dat geen vetpot is. moeten we dan echt een museum zo hard aanvallen? heeft kreuk niet al heel veel betekend door werken uit te lenen en als hij daar dan een iets betere prijs voor terugkrijgt voor zijn werken (iets wat overigens niet bewezen is en niet zo is volgens het gemeentemuseum) is dat dan niet een kleine beloning voor zijn vrijgevige gedrag?

ik snap het wel. verstrengeling van belangen moet voorkomen worden. maar in dit geval vallen de belangen gewoon samen in de nederlandse kunstwereld.

verzamelaars van nederland. leen vooral wat uit aan musea en laat de mooie kunstschatten van nederland zien. het publiek vaart er wel bij. want kunst is er om gezien te worden.

Populaire posts van deze blog

vlucht voor het vuur

vlucht voor het vuur is een universeel verhaal. de heksenvervolging zouden we zo in deze tijd van intolerantie kunnen plaatsen, alleen geloven we niet meer in heksen maar wel in terroristen en maffia en kladlopers. blijkbaar is het inherent aan de mensheid om elkaar te wantrouwen, vooral als iemand ánders is dan jij bent. we zijn eigenlijk gewoon een kudde schapen dus die geen zwart of gevlekt schaap tussen ons in duldt. zo ging het ook in die tijd. iemand moet toch de schuld krijgen als het ons wat minder gaat of dreigt te gaan? verslagen op scholieren.com

rebel met vleugels: het verhaal van icarus

marcel roijaards heeft een prachtig, meeslepend verhaal geschreven met zijn boek rebel met vleugels. hij heeft de dramatische mythe omgetoverd tot een positief en vrolijk carpe diem en liefdes- en vriendschapsverhaal. inventief is de manier waarop het verhaal verteld wordt door middel van een verboden voordracht in het openluchttheater. de gevoelens zijn herkenbaar, de woorden zijn beeldend en het verhaal van icarus is aantrekkelijk en meeslepend. meer over het boek op de website van marcel roijaards recensie van bas maliepaard

het museum van de onschuld

alleen de titel al van orhan pamuks boek, het museum van de onschuld, is zo mooi, zo sereen van uitstraling. het dikke boek is ook sereen. het is een heel langdradig en gedetailleerd verhaal eigenlijk, maar het leest niet zo. dit boek boeit je tot op de laatste letter. het is intens, het is indrukwekkend eenvoudig, het is gewoonweg fantastisch. deze schrijfkunstenaar weet de lezer mee te slepen door het boek in een traag tempo, het tempo van een bezoeker aan een museum, waarin zo veel verhalen zijn bij alle tentoongestelde voorwerpen, dat de bezoeker weken doet over alles in het museum zien. deze meesterlijke traagheid en de fatale levensloop van de hoofdpersoon ergert lezers soms. en zeker, op bepaalde momenten zou je wel willen ingrijpen en het boek een andere wending willen geven, maar je leest door en realiseert je hoe meesterlijk deze schrijver je meeneemt op zijn manier. radiouitzending (engelstalig) over dit boek het museum van de onschuld op goodreads recensie in vrij nederland...